سالِ نو بوی ِ نفت می دهد ، دستِ من بوی ِ بمبِ اَتُم
سهم ِ ما چارشنبه جنون ، انفجار ِ کمی حس ِ گُم

باز هم پشت ِ پِلک ِ تفنگ ، کودکی منفجر می شود
از غم ِ اینهمه خون و خون ، واژه هایم کِدر می شود

پشت ِ سجاده ی بغض ِ من ، یک قنوت ِ دوباره کم است
آدمِ نیمه زن / نیمه مرد ، در سَرَت آرواره کم است

تا سیاه ِ مرا له کنی ، زیر دندانی از سال ِ نو
تا بمیرم ، برویم ، هنوز ، از تن ِ خاکی ِ شال ِ تو

از لب ِ واژه خون می چکد ، روی ِ افکار ِ فواره ها
سال ِ نو، گرم تر می شود ، هُرمِ آغوش ِ بدکاره ها

اینهمه درد و رویای من :  روز ِ نو ، مرگ ِ بمب و تفنگ
هفت سین ِ نگاه ِ تو وُ ، رقص ِ لِزگی از آواز ِ چنگ

گرچه در چارراهِ فصول ، تا ابد رد ِ خون ممتد است
نوبت ِ آنکه تقویم را ، با بنفشه ورق می زد است

(میثم یوسفی)

این عکسی ست که حتی روی موبایلم هم دارم و دوست دارم همیشه این صحنه جلوی چشمم باشد! نمی خواستم در آخرین پست ۸۵ هم سیاه بنویسم اما نمی شود! نمی شود!

یکهویی همه ی برنامه های نوروزی ام را کنسل کردم! بلیط اهوازم را کنسل کردم و شیراز هم شاید نروم! ترجیح می دهم توی خانه بنشینم کتاب بخوانم، فیلم ببینم، برای خودم و حامد غذا بپزم بخوابم و هزار کار دیگر!! حتی مثل سال گذشته دوست دارم تنهایی سال تحویل کنم! مثل همه ی تنهایی هایم! مثل حالا که خانواده ام مسافرتند و آمده ام این جا باز تنها باشم. فیلم ببینم. کتاب بخوانم و فقط گاهی حامد هم بیاید پیشم!